Ruhumuzda oluşturduğumuz bağımlılık/Dilek MICIK

Hayatımıza baktığımız zaman kırgınlıklar, kızgınlıklar bizi esir almıştır, adına tecrübe deriz bazen ama tecrübe kalbinizin kararmasına neden olan duygular olmamalı. Bu pire için yorgan yakmaktır, bir dönem bizim için hayal kırıklığı olan insanlar, bir daha hayal kurmamıza engel olabilir ve koca bir hayatı heba edebiliriz.
Bir insan yüzünden tüm insanlara küsmek önce kendimize yaptığımız haksızlıktır sonra diğer insanlara. Bazı şeyleri affetmek zordur, telafisi yoktur yitirilenlerin ama bu bizi aslında onun kölesi yapar, öfkemiz, kırgınlıklarımız bizi esir alırsa kör karanlık denizde kürek çektiğimiz bir kayıkta geçer ömrümüz.

Zordur affetmek bazen, bir o kadar da gereklidir, özgürleşmek için. Affetmek aynı insanlara aynı duyguları beslemek ya da beraber olmak demek değil, önce bunu bilmemiz gerekiyor. Onları affederek yolumuza devam edebilmemiz, iyi ya da kötü duygularla bağımızı kesebilmekle mümkün olur. Hatta bazen kendimizi de affedebilmemiz gerekir. Aynı yanlışa bir daha düşmemek için. Kendimizi tekrarlarız çoğu zaman, bunun nedeni de kendimize olan öfkemizle ruhumuzda oluşturduğumuz bağımlılıktır.
Bugün önce kendimizi sonra bizi çok yaralamış birini affederek çıkalım yarına, unutmayalım bazı insanların hayatımızda olmama nedeni bize öğrenecekleri bittiği içindir.
Gülümseyerek vedalaşalım geçmişle, yarınlara gölgeleri değmesin. Geriye kaç zamanımız kaldıysa sevgiyle..!